16 marca 2019 r.

16 marca 2019 r.

Pod naszym patronatem m.in. 

Pod naszym patronatem m.in. 

Książka w prezencie

Książka w prezencie

WSPÓŁPRACA

WSPÓŁPRACA

Zemsta łagodzi ból?

Jak to jest, że tyle się na coś czeka, a kiedy już przyjdzie ten moment, „to” staje się tylko chwilą? Chciałoby się rzec (za Goethem), żeby trwało wiecznie, bo jest piękne, to jednak czas nieubłaganie zrobi swoje. Minie i tyle. I choć naprawdę chciałam czytać wolniej, to nie mogłam. Przegrałam walkę z „Wiatrakami”. 468 stron w mgnieniu oka. I tylko żal, że już koniec, że na kolejną część trylogii przyjdzie mi znowu czekać…

W Słupsku byłam przejazdem w te wakacje. Na chwilę, dosłownie. Nie zachwyciłam się, a po lekturze powieści, chyba bałabym się wysiąść jeszcze raz z pociągu. Oj, wiem, przesadzam odrobinę, ale klimat wiatracznych i policyjnych porachunków może przyprawić o zawrót… serca? Które jest jak muzyk (czyt. komisarz na tropie) i nie będzie improwizować, a skupi się na vendetcie. Oj, tak. /więcej/

Reżyser przypadku

Genewa, 1993 rok, pierwszy dzień zdjęć „Czerwonego” Krzysztofa Kieślowskiego z udziałem Jeana-Louisa Trintignanta, legendarnego aktora Vadima, Godarda, Leloucha, Bertolucciego. „Stop” – Kieślowski stanowczo przerywa legendzie w pół filmowego zdania. Szepcze coś tłumaczowi, ten z niewyraźną miną przekazuje legendzie wskazówki. Ekipa filmowa nie oddycha z wrażenia. Legenda nieco zesztywniała, ale wreszcie mówi: „On ma rację”. Później, gdy „Czerwony”, trzeci film z tryptyku po „Niebieskim” i „Białym”, o centymetr przegrał Oskara, Trintignant powiedział: „Poznałem pewnie z setkę reżyserów, łącznie z tymi największymi, Kieślowski to z pewnością najlepszy z nich. To człowiek o oszałamiającej wrażliwości, inteligencji i samodyscyplinie. To człowiek, który wymusza respekt”. /więcej/

Dojrzeć do miłości

Dickensa znamy i podziwiamy. A za co kochamy? Gdybym miała zacząć wyliczankę, nie starczyłoby mi czasu na czytanie innych jego utworów, więc powiem tylko jedno – za MIŁOŚĆ. Miłość w różnych formach, wszechobecną od pierwszej do ostatniej strony powieści. Miłość, która komplikuje wszystko, aż można stracić wszelką nadzieję. A jednak też taką, która zwiódłszy na manowce, zabłyśnie w końcu światełkiem w tunelu.
„Wielkie nadzieje”, jako powieść z tych słynniejszych autora, doczekała się wielu ekranizacji. I choć widziałam parę, z niecierpliwością czasem wyczekanych, to mimo wszystko doradzę przeczytanie książki przed seansem filmowym, gdyż żadna z nich nie ma „tego czegoś”.
A mówiąc wprost – klimatu XIX-wiecznej Anglii, nieodmiennie, mistrzowską ręką, odmalowanego przez pisarza. I ta atmosfera, oprócz wszechogarniającej miłości, także sprawia, że kochamy Dickensa. /więcej/

Wielogłos o biskupie normalności

W tej książce nie znajdziecie spiżowego posągu bohatera. Jest natomiast opowieść o Człowieku, niektórzy mówią kontrowersyjnym, a na pewno niepokornym, przedstawicielu Kościoła w Polsce. Autor pokazuje biskupa Tadeusza Pieronka, takiego jak postrzegają Go inni. Pieronka – osobę wszechstronnie wykształconą i erudytę -widzimy oczami członków Jego Rodziny oraz znanych Polaków – Jerzego Owsiaka, Marka Zająca, księdza Adama Bonieckiego, Jacka Żakowskiego, Janusza Gajosa, Marcina Przeciwszewskiego, Moniki Olejnik, Aleksandra Kwaśniewskiego.
Wspólnym mianownikiem tych zwierzeń jest fakt, iż jak twierdzą interlokutorzy, nie ma w Polsce tak odważnego uczestnika dialogu Kościół-państwo/społeczeństwo. Że to dzięki niemu możliwe były zmiany w skostniałych strukturach kościelnych w okresie przemian społecznych lat dziewięćdziesiątych. To co innym hierarchom kościelnym nie przechodziło i nie przechodzi przez ściśniętą krtań (dyplomacja to czy strach pomieszany z koniunkturalizmem?), księdzu biskupowi Pieronkowi nie sprawia kłopotu – wypowiada się odważnie na każdy temat – rozwodów, aborcji, życia ponad stan kleru, uchodźców od których odwróciła się Polska, pedofilii. /więcej/

Bądźmy artystami

Najchętniej zaczęłabym od zacytowania całości wstępu do książki, ale nie miałabym wtedy o czym pisać, gdyż słowa autora są zarazem kwintesencją treści „Przysionka…”. Skoncentruję się więc na jednym tylko zdaniu: „Kres niech wyznacza śmierć, a nie wizja ławeczki w parku i poczucie życiowego spełnienia”. Tak, ten zbiór opowiadań jest właśnie o tym, jak można przeżyć życie i… jak go NIE przeżyć.
Lubię, kiedy mężczyzna (tu: Tomasz Kowalski) myślą skrzydlatą wybiega w nieskończone przestrzenie (za Tetmajerem), ale ziemskiego świata. Proza życia zamknięta w konstrukcyjnie doskonałą prozę – gdyż autor kompozycyjnie, stylistycznie i fabularnie przemyślał każdy element, zamykając swoje spostrzeżenia w opowieściach czterech facetów – właśnie takie pozycje dobrze się czyta. To lubię. /więcej/

Zatrzymany w biegu

Nikt tak jak On nie miał jasnego spojrzenia na historię dawnej Polski. O współczesnej wolał milczeć. W swoich książkach – „Polsce Piastów” , „Polsce Jagiellonów” i „Rzeczpospolitej Obojga Narodów” dał mądrą wykładnię funkcjonowania państwa – jakich wartości trzeba przestrzegać, na czym się wzorować, jaki Dekalog mieć w sercu, by państwo było szanowane przez jego obywateli ( Władco, nie kłam! Nie szczuj jednych przeciwko drugim!). I wciąż ten Dekalog Pawła Jasienicy, a właściwie Lecha Beynara, jest aktualny. A w dzisiejszej Polsce, analizując to, co się dzieje, szczególnie ważny.
Kim zatem był człowiek, którego Jego córka, Ewa Beynar Czeczott, wspomina z dumą i wielką kulturą? Był niezwykle zdolnym dziennikarzem i historykiem, absolwentem wileńskiego uniwersytetu, humanistą od urodzenia, a przede wszystkim propaństwowcem i człowiekiem niepokornym, którego nikt i nic nie było w stanie złamać. Ani ubeckie więzienie po II wojnie światowej (to za przynależność do oddziału AK „ Łupaszki”), ani towarzysze wiernie kroczący drogami wyznaczonymi przez kolejne zjazdy PZPR, nie potrafili zmienić jego poglądów, nagiąć dla kariery. /więcej/

Kosmos od kuchni

Jako 90. na świecie astronauta, pierwszy jako Polak, doświadczył na własnej skórze kontaktu z Kosmosem – pilot astronauta Mirosław Hermaszewski. Historia tego lotu wraz z pasjonującym opisem „kuchni” i także wnikliwe studium epoki historycznej – czasów zimnej wojny – to dostępna dla wszystkich- lektura od której trudno się oderwać. Dla niektórych czytelników, tak jak dla mnie, będzie to powrót do czasów młodości, epoki Gierka. Ułudnego syceniem się, że Polska to potęga gospodarcza, a ZSRR pokona w wyścigu kosmicznym nawet Amerykę. Tak było wówczas istotnie, dziś dane jest poznać nam kulisy tego niebotycznego wyścigu. Rywalizacji państw satelickich- członków Układu Warszawskiego – do fotela pierwszego astronauty bloku wschodniego. Jak wtedy bywało o wszystkim decydowali politycy (skąd to teraz znamy?). To Politbiuro w Warszawie i na Kremlu stawiało kropkę nad i. Podchody, przepychanki, różni faworyci, którzy mieli różnych mecenasów. A nad tym wszystkim katorżnicze wręcz treningi w Gwiezdnym Miasteczku pod Moskwą. Kogo zakwalifikują do lotu z kosmodromu Bajkonur statkiem Sojuz 30. 27 czerwca 1978 roku poleciał ON – Mirosław Hermaszewski! /więcej/

Niebo nad nami

Niedawno mogliśmy obserwować przecinające nocne niebo Perseidy. Troszkę wcześniej – całkowite zaćmienie Księżyca, podobno najdłuższe w tym stuleciu. Następnego już nie zobaczę. Perseidy pewnie jeszcze nie raz, ale jakoś nie tęsknię za nimi – uświadamiają mi, błyskawicznym pojawianiem się i znikaniem gwałtownym, jak krótkie i ulotne jest życie. I jaką drobiną w Kosmosie jest Ziemia. Błękitną kropką.

Rewelacyjna jest książka Carla Sagana, z każdym rozdziałem odsłaniała przede mną nie tylko tajemnice nieba, ale też i ziemskiej egzystencji. A przede wszystkim – skłoniła do głębokiej refleksji nad życiem, wszechświatem i całą resztą. Taki też zapewne był zamysł autora, by oszołomić czytelnika bezmiarem Kosmosu, przenieść w odległe o tysiące lat świetlnych gwiazdozbiory, zachwycić zdjęciami pierścieni Saturna, a potem… sprowadzić na Ziemię. Do zanieczyszczonego środowiska, efektu cieplarnianego i wydzielających metan krów. I kropka. /więcej/

Strona 3 z 9912345...102030...Ostatnia »