12 października 2019 r.

12 października 2019 r.

Pod naszym patronatem m.in. 

Pod naszym patronatem m.in. 

Książka w prezencie

Książka w prezencie

WSPÓŁPRACA

WSPÓŁPRACA

Fikcja równości

„Nieboskie stworzenia” to rozmowa i wywiad rzeka. Rzeka, która w której nurcie tonęły i toną zwierzęta zwane braćmi mniejszymi i kobiety, które nie przeszły testu niewinności. Partnerami w dyskusji są Dorota Sumińska – lekarz weterynarii i propagatorka szacunku dla słabszych, mniejszych i bezbronnych oraz Tomasz Jaeschke – były duchowny i jedyny duszpasterz zwierząt w Europie – animalpastor, autor kilku książek. Rozmowę prowadzi Irena Stanisławska, dziennikarka która ma już na koncie wywiady i rozmowy z psychologami, dotyczące kondycji człowieka, rodzica i pracownika.

Czy jesteśmy zwolennikami czy przeciwnikami kościoła katolickiego, żyjemy w świecie w którym jego wpływ był i jest, a może i będzie ogromny, i to zarówno na życie jednostki jak i całych społeczeństw. Rozmowa „Nieboskich stworzeń” płynie przez tematy trudne i bolesne, porusza pamięć o wyrządzonych krzywdach i niechęć do unikania kolejnych, obejmuje kwestie, które dzisiaj szczególnie poruszają w podejściu kościoła katolickiego. Autorka podzieliła zagadnienia na rozdziały dotyczące spraw kobiet (nie tylko) w kościele, zwierząt, wolności jednostki czy wiary i religii.

Wypowiedzi z jednej strony obnażają obłudę dzisiejszego kościoła instytucjonalnego w stosunku do braci mniejszych, nieustępliwość w przyznawaniu praw kobietom czy opór przeciwko zmianom społecznym, z drugiej jednak strony pada wiele argumentów tłumaczących (dość pokrętnie) zachowanie kościoła jako systemu. Szczególnie niezręcznie wypada usprawiedliwianie działań poszczególnych duchownych w czasach inkwizycji jako działań systemowych w ramach narzuconej ideologii w porównaniu do działań żołnierzy niemieckich podczas działań w czasie drugiej wojny światowej…

Widać, niestety, w proporcji wypowiedzi nawyki duszpasterskie Tomasza Jaeschke – zwięzłe, zdecydowane i konkretne wypowiedzi Doroty Sumińskiej giną w słowotoku i ogólnikach byłego kaznodziei. Być może wynika to z zamysłu autorki, jednak po kilku rozdziałach zaczyna być to męczące i kolejne próby tłumaczenia postawy kościoła są coraz mniej wiarygodne.

Mimo mieszanych uczuć, jest to jednak ważna książka. Ważna dla osób wierzących, które odstrasza postawa kościoła oschłego, pozbawionego empatii, z łatwością wykluczającego wszystko co inne. Ważna jednak również dla tych, którym nie po drodze z kościołem katolickim, pozwoli im zajrzeć pod powłokę propagandy, ale i zrozumieć niektóre poglądy czy zachowania, a może nawet odkryć jego jasną stronę. Kościół katolicki pozostaje ogromną wspólnotą i siłą, która może uczynić wiele dobrego, ale i wiele złego. Niestety pozostaje również skostniałą instytucją i bezdusznym urzędem jak każdy inny. Czy wierni będą nadal należeć do niego czy on będzie należał do wiernych? Z tym pytaniem zostawiają nas „Nieboskie stworzenia” licząc na chwilę namysłu nad swoimi codziennymi wyborami.

Ewa Buszac-Piątkowska

Dorota Sumińska, Tomasz Jaeschke, Irena A. Stanisławska, „Nieboskie stworzenia. Jak kościół wyklucza”, Wydawnictwo Krytyka Polityczna 2019

3 komentarze Fikcja równości

  • animalpastor

    mozna nie lubic duszpasterskiego tonu, miec do niego awersje, moge tez zrozumiec..tym badrziej ze w srodowisku polskim ma swoje dosc „polityczny” wymiar i nmie wiem czy Ewa Buszac-piatkowska sam jest tego swiadoma, bo w sumie – co moze miec przeciwko roznym formom narracji..ze nudne – to tez oczywiscie kwestia subiektywnych odczuc czy doswiadczen…duzo gorzej z zarzutem „ogolnikow”…tu juz proponowal bym Ewie Buszac -Piatkowskiej trzymac sie tresci ksiazki a nie wlasnych odczuc.
    Tomasz Jaeschke

  • Mayer

    Ja rozumiem, że podejście Pana Tomasza do recenzji jest subiektywne jako jednego z rozmówców w książce, ale we mnie i dużej Rzeszy czytelników książek uważam, że może mi się w książce coś podobać lub nie (tak jak z definicją piękna, pojęcie subiektywne) i Panu Jaeschke polecam w duchu tolerancji posłuchania kogoś kto ma inne zdanie o tym, o czym Pan się wypowiada. Siła recenzji w XXI wieku polega na napisaniu co recenzent sądzi sam o, a nie co mu autor bądź wydawnictwo narzuci, tak pojmowania wypowiedź nie jest recenzją.

  • animalpastor

    i pan Tomasz jaeschke ma prawo do wlasnego zdania (krytyki krytyki), ktore podobnie jak kazde inne jest subiektywne. Krytyka nie wyklucza tolerancji, tak jak tolerancja krytyki – nawiasem mowiac. No i jeszcze moze w duchu kaznodziejskiego tonu: owo: panu Jaeschke polecam w duchu tolerancji, posluchania….etc) to klasyczny, podrecznikowy wrecz przyklad kaznodziejskich pouczen :)…gratuluje!

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>