Wkrótce….

Wkrótce….

Pod naszym patronatem m.in. 

Pod naszym patronatem m.in. 

Książka w prezencie

Książka w prezencie

WSPÓŁPRACA

WSPÓŁPRACA

Porywająco o Meryl Streep

maryl-streep„Pierwsza tak wnikliwa biografia Meryl Streep” – napisał w nocie z tyłu okładki wydawca. I nie ma w tym żadnej przesady. Prolog prezentuje czytelnikowi wielką gwiazdę kina, która odbiera trzeciego Oskara, tym razem za rolę premier Margaret Thatcher.

W następnych rozdziałach Michael Schulman szczegółowo przedstawia rozwój osobowości i aktorskiej kariery tej największej gwiazdy światowego kina – od szkoły średniej, po pierwszego Oskara za rolę w „Sprawie Kramerów”. Zdumiewa i pozytywnie zaskakuje ilość faktów, opinii zebranych przez autora, ułożonych w porywającą całość.

Autor drobiazgowo analizuje i opisuje lata szkolne Streep, okres studiów oraz czasy realizacji dwóch filmów z jej udziałem: „Łowca jeleni” i „Sprawa Kramerów”. Schulman pisze o rozstaniu Meryl z wykreowanym przez nią samą wizerunkiem „słodkiej idiotki” (była cheerleaderką!), i stawaniu się pewną siebie, wiedzącą czego chce kobietą oraz aktorką. Analizuje pierwsze role teatralne (już na wydziale dramatycznym Yale, koleżanki i koledzy mówili „i znowu ona!”, bo dostawała najlepsze role w uczelnianym teatrze), relacje z aktorami oraz reżyserami. Bogato opisuje związki Streep z mężczyznami – od pierwszych, szkolnych miłości po narzeczeństwo z aktorem Johnem Cazale (zakończone jego śmiercią na raka płuc) oraz trwające do dziś małżeństwo z Donem Gummerem.

Schulman nakreśla szerokie tło jej aktorskiego i osobistego rozwoju, nie szczędzi szczegółów z planów filmowych i prób w teatrze. (Woody Allen, u którego zagrała w filmie „Manhattan” zrobił na niej wrażenie skupionego na sobie dziwaka, patrzącego na kobiety wyłącznie jako na obiekty pożądania. Dustin Hoffman, tuż przed ujęciem, spoliczkował ją na planie „Sprawy Kramerów”, aby lepiej zagrała rozdygotanie Joanny odchodzącej od męża i dziecka).
Poznajemy Streep jako dojrzewającą feministkę, w tym znaczeniu, że nie zgadza się na przymuszanie kobiet oraz mężczyzn do odgrywania narzuconych im ról.

Osią książki jest praca nad filmami „Łowca jeleni” z 1978 i „Sprawa Kramerów” z 1979 roku. Roli z tego pierwszego filmu Streep nie lubi, gra tam kobietę uległą wobec męskiego świata. „Sprawa Kramerów”, dzięki jej ingerencjom w scenariusz, stał się obrazem głębszym niż zakładali scenarzysta, reżyser i partnerujący aktorce na ekranie – Dustin Hoffman. Miała w nim zagrać „złą” kobietę, która zostawia synka i męża. Jej propozycje ubogacenia tej postaci sprawiły, że film stał się głębszy, niejednoznaczny w ocenie postępowania kreowanej przez nią Joanny.

Książka „Meryl Streep. Znowu ona!” wciąga i fascynuje – osobowością Meryl i postaci wokół niej. Jednak moim zdaniem zabrakło w niej dogłębniejszej analizy relacji międzyludzkich domu rodzinnego Streep. Odniosłem wrażenie, że Michael Schulman napisał o Meryl, taką książkę jakiej ona sobie życzyła. Ale zrobił to doskonale.

Wolf

Michael Schulman, Meryl Streep. Znowu ona!, przekład: Robert Waliś,Wydawnictwo Marginesy, 2016

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>